رياست ترا بخودبينى افكند و بازگو كند براى تو بزرگى و تكبر را پس نگاه كن ببزرگى پادشاهى خدا كه بالاتر از تو است . بنگر بر نيروى او نسبت به تو بر آنچه كه قدرت ندارى زيرا كه اين انديشه پست مىكند نسبت به تو مباهات را و باز ميدارد ترا از سرفرازى و بسوى تو خرد دور شده را بر گرداند . زينهار بپرهيز از سرفرازى در برابر بزرگى خدا يا شريك شدن در بزرگى خدا زيرا كه خداوند تمام سركشان را خوار مىكند و خود پسندان را پست مىنمايد . خدا و مردم را از طرف خويش و ويژگانت و اهلت و كسانى كه ميل به تو دارند از رعيت انصاف ده اگر انصاف نكردى ستم ميكنى اگر كسى بندگان خدا را ستم كند خداوند دشمنش در پيش بندگان باشد و هر كس را كه خدا با وى دشمنى كند دليل او نادرست باشد و با خدا جنگ‌كننده باشد تا اينكه دست بردارد و توبه كند و چيزى مؤثرتر براى عوض كردن نعمت را به بلا از ستمگرى نيست ، زيرا كه خداوند فرياد ستمديدگان را مىشنود ، او براى ستمگران در كمين است اگر كسى چنين باشد پس او در گرو نابوديست در دنيا و آخرت . دوست‌ترين كارها براى تو ميانه روى در حق بايد باشد و همگانى كردن آن در برابر و دادگرى براى خوشنودى رعيت ، زيرا كه خشم همگانى خوشنودى ويژگان را هم ميبرد و همانا خشم ويژه‌هاى تو بخشيده مىشود به خوشنودى همگان و نبايد هيچ كس از رعيت بر فرمانده در حال رفاه و آسانى گرانبارتر باشد و در گرفتارى كمتر يارى كند و در انصاف ناخوشنودتر و در خواسته بيشتر التماس كند و كمتر سپاسگزارنده هنگام بخشش و هنگام منع ديرتر پوزش را پذيرد و كمتر شكيبائى كند در پيشامدهاى روزگار از خواص ، همانا ستون دين و انبوهى مسلمانان و آماده براى دشمنان همگان از مردم پس بايد ميل تو بسوى آنان باشد و در نظر بگير براى همه‌ى كارها سرانجام